بيــا که در دل ســـوزان،شــرار بنشـــيند  
                            نهال کـــهنه ي عشــــــقم به بــار بنشـيند
خوش است وقت بهاران به باغ  نسترني
                            دو يـــار چون دو کبــوتر ،کنــار بنشـيند
بگو نيـامده از ره کـجا روي اي دوســت 
                            تآمـــلي بفشــانم سرشک ،غبــار بنشــيند
گلــي کنار گلـي گر نشست ،عجبي نيست
                            عجـب بود که گلي ،در کنارخـار بنشـيند
مخواه بي تو به هر محفلي که ياران است 
                            اسيـر عشق توغمگين وخواروزاربنشيند
مـران ز خويش گل من يگانه بلبل خود را 
                           که بلبل ازسرشاخي چوخاست،ساربنشيند
غبــــار کین ز دل خویـــش دور کـــن ذاکر 
                           چـو دیو کین ز دلت شد برون،یار بنشیند

                                    ( شعر از ذاکری)

        

                                   «دست دلت رو نیست»

نگاهت می درخشد بر دلم  از ماست  انگاری 

                           بـرایـم آشـنائـی ، آخـریـن رؤیـا سـت انـگاری

چه سرگردان به هرجا می روی بـا پای آواره

                           سـلام ای دلـپذیـرم ! جای تو اینجاست انگاری

به سـویم آمدی ، من بی نهایت دوسـتـت دارم

                           براین باورکه روحت مثل من تنهاست انگاری

نشـستی مـثل باران ، تا براین دنیای خشـکیده

                          غــبار سـالـها از خـاطـرم بـرخـاسـت انـگاری

یخ روحم ترک برداشت ،حسّم سخت ترسـیده

                           دلـم امّـا نـه انـگاری درایـن دنـیاسـت انگاری

نگاهـت می کنم ، شـایـد بفهـمم دوسـتـم داری

                           نمی فـهمم ! نـگاهـت  دورو ناپیداست انگاری

من ازاحساس شکّ کردن به احساس توبیزارم

                          ولی دست دلت رونیست شکّ همپاست انگاری

همین حـالا در این فکرم ، فراموشت کنم فردا

                         تومیخندی،زمان گنگ است وبیفرداست انگاری

 

 

      غزل بسیار زیبا و دلنشینی که ملاحظه کردید ازخانم پگاه عامری می باشد. این غزل تأثیر بسزائی در من گذاشت. نامبرده غزلهای زیبائی را با استفاده از ردیفهای نو سروده وبا زیبائی خاص احساس لطیف خود را بیان می نماید و ویژگی های خاصّی را در غزل سرائی دنبال می کند. غیر از غزل در سرودن شعر سپید هم دستی برآتش دارد . شعرهای سپید او با استفاده از واژگان ملموس و ساده حالت معمّا گونه داشته ولی در عین حال به جرأت می توان عرض کرد  شعر سپید او، مفهوم کلی یک غزل را به همراه دارد. غزلی که در ذیل عرایض ملاحظه خواهید فرمود نتیجه تأثیر گذاری شعر زیبای ایشان است. امید که مقبول افتد.

    

 

                    

                                «رؤیای دیرین»

کـلامت می نشـیند بر دلم،با مـاست انــگاری    

                            دوچشم تیزبینت هــرزمان،اینجاست انگاری

شدی رؤیای دیرینم چو دیدم عکس رویت را

                            نگـفتـه آرزویـم پیـش تـو ، پیــداست انگاری

به هرسوئی که می رفتم،تو بودی همنشین دل

                            زآغازسفراین دل،تو را می خواست انگاری

تـو را در سـوزمی بینـم به داغی که مرا سـوزد 

                            تمام عـاشقان ازایـن نظـر،همتـاست انـگاری

بحال من چه می خندی؟مگر نادیده ای مجنون

                             زنی برسنگ،جام دل،چنان لیلاست انگاری

چـه می شد آرزوی تو ،من سـرگشته می بودم

                             بـدردم آشنـا !این آخـرین رؤیـاست انـگاری

قسم بر جان شیرینت ز جانم دوست تر دارم

                            زاشـک دیـده ام پیـدا بـود ، دریاست انگاری

زمن رنجیده ای دانم چو گفتم دیربود افسوس

                            همیشه دیـر بـودن،سـهم این تنهاست انگاری

تـو هم ای بلبل شـیدا ،چو من از غم پریشانی

                           زسوزما دراین گلشن بسی غوغاست انگاری

بیا  ذاکر! دگـر بـس کن  حـدیث عاشقی زیرا

                           به پیش بی وفایان این سخن بیجاست انگاری

                                                   ( شعر از ذاکری )