از سنگ و صخره سر زدم

از دره ، رد شدم

دریا شدن مرا به چه کاری که وانداشت...!

#حسین_منزوی

***************************

یَمِ وجود

عشق تو ای صنم  به چه کارم که وا نداشت

امـا چـه سـود سعی  و  تـلاشم  بـها  نداشت

راهـی  شـدم  تـا  بـر سـم  بَـر  یَـمِ   و جـود

بـر قطره ای کمین چو من اما که جا نداشت

در  پَـرده  شـد  تـا  کـه  نـبیـنیم  رویِ مـاه

واحـسرتـا  کـه  دیـدن رویـش  روا نـداشت

ایـن  درد  را  غـیـر  حـبیبم طـبیب   نـیست

چون سازم ای فلک غم این دل دوا  نداشت

آن  یـاررا بگو دل ما  بیش از  این  مسوز

کـس  را توان صبر و تحمل  چو ما نداشت

خـون  خـوردن  و نـاله شبگیرها  چه سود

ظلمی کـه کـرد  در حَـقِ مـا  انتها  نـداشت

ذاکـر ز بارگـاه عشـق ، مـشو یک قدم جدا

زیبنده  نیست عـیب  کنند یک گـدا  نداشت

شعر از ذاکری

هم نفس

فاش می گویم تو را ای هم نفس

دوستت  دارم تـو را  تنها و بس

گـرچه  دل عـمری اسیر غیر بود

هـر دمم  دردی به درد من  فزود

شـکـر لله آمـدی  بـا  صـد  امـیـد

سـعد بودی و  مبارک همچو عید

ای کلامـت پـر ز صـدق و راستی

این شـبم چـون  مـاه نـو آراسـتی

این دل ازتورنگ شادی برگـرفت

بـا تـو آری عاشقی از سرگـرفت

از ذاکری