« دلم »
پـای مرا بـه کوی وفـا می برد دلم روح مرا به سـیر وصفا می برد دلم
وامـانـدۀ اسـیـر تـن خاکـیـم مـبـیـن گاهی مرا به عـرش خدا می برد دلم
تا بشنوم حدیث شکفتن بگوش جـان از علقه ها گسـسـته رها می برد دلم
تا بـوسـه برزنم به بـلندای عاشـقـی از مـن مـرا گـرفــته جدا می برد دلم
بهـر زیـارت هـمۀ عشـق و عاشقی امشب مرا به کرب و بلا می برد دلم
سرمست لحظه های جنونم مرا بهل گم گشته ام زخویش مرا می برد دلم
عـابـد نگاه دلکش جانانه ام گداخت خـاکـسـتـر مـرا بـه کـجـا می برد دلم
(شعر از جناب هاشم عابدی متخلص به عابد)
«جوابیه»
جـان مــرا بـه عـرش خـدا می بـرد دلـم
شـوریـدگی نگر ! بـه کجا می برد دلم
عـمری اسـیر نفـس بـد انـدیـش خویـشتن
ایـنک گـسـسته بـنـد و رها می برد دلم
مـرحم نـیافت داغ دل از جـام لعـل گون
پــیـش طـبـیـب بـهــر دوا می برد دلم
خواهم بخون خویش وضو سازم ایصـنم
قــربـان عــشـقـم و به منا می برد دلم
تـا بـارگـاه عـشـق بــرویـم گـشـوده شــد
با اشک شوق،سعی وصفا می برد دلم
نام حسـیـن فـاطـمـه بـردم بـه هر طواف
از کعـبه سـوی کرب و بلا می برد دلم
بـا یـاد اصـغـرش جگــر مـا کــباب شــد
بـا ذ کــر اکــبـرا بـه عزا می برد دلم
ذاکر حدیـث عشق نگویم مگر به دوست
زان رو مـرا بـدشــت بـلا می برد دلم
(شعر از ذاکری )
خیـال روی چـون مـاهـت پـریشـان می کـنـد مـا را