« خواهم گریست»

در فـراقت تا قیامت سـربسر خواهم گریست

                                          گر نباشد آب چشم خون جگر خواهم گریست

نا خلف باشم اگـر مهـرت زدل بیـرون کـنم

                                          همچـوطفلی بی پدر خاکم بسر خواهم گریست

رو بـه صحـرا می گـذارم همچـو ابر نو بهار

                                          روزوشبها همچو باران در بدرخواهم گریست

                                                                    (شعر از ذاکری )

 

                              « مزار گل »

روزی اگر فـزون بود از زر عیار گل

                                     سطل زباله می شود آخر مزار گل

از بخت تارخویش ننالم ،درین چمن

                                     جز چند روز  بیش نباشد بهار گل

                                              ( شعر از ذاکری )

چون موج کار ما همه در خود خمیدن است

                                   بار غم فراق همه بر جان کشیدن است

چـون بـاد در کـویــر بـه دنبـال بـوتـه خــار

                                  چون طفل زار در پی مادر دویدن است

                                             ( شعر از ذاکری )

                                 « دلم سوخت »

بـر حال دلم زین همه بیداد دلم سوخت

                                         گلزار امیدش شده بر باد دلم سوخت

ترسد که شـوی بـاز دل آزرده ز حرفش

                                          با باد کند درد خود ایراد دلم سوخت

خـو کرده بــه آزار تــو غارتگــر دلــها

                                        دیگر نکند شیون وفـریـاد دلم سوخت

تــا بــر رخ  اغــیـار بیــفـتـاد نــگاهـت

                                        بیـچاره دلم از نظـر افــتاد دلم سوخت

از بار غمت سـخت فـتـادش بروی خاک

                                        یک مرد نبود تا کند امداد دلم سوخت

ذاکر، به هوای تو از این شهر برون شد

                                       ویـرانـه شـدش خـانـه آباد دلم سوخت

 

                                             ( شعر از ذاکری )

چندی پیش در وبلاگی شعری بشرح زیر نظرم را جلب کرد که که خطاب  به سهراب و سپهری سروده شده بود

صبر کن سهراب !

گفته بودی :

«قایقی خواهم ساخت

دور خواهم شد از این خاک غریب»

قایقت جا دارد ؟

من هم از همهمه اهل زمین دلگیرم

بنده نیز بخشی را به آن اضافه کردم که امید دارد مورد قبول اهل نظر واقع شود .

««صبر کن سهراب !

گفته بودی :

«قایقی خواهم ساخت

دور خواهم شد از این خاک غریب»

قایقت جا دارد ؟

من هم از همهمه اهل زمین دلگیرم »»

لحظه ای بیش بمانم چه بسا می میرم

 راستی سهراب!

یکی بر من گفت:

می توان با سرودی نو خواند

می توان با تو به اقصی زمان

زورق کوچک خود را آرام

دور از چشم زمین

رو بسوی ابدیت ها، راند

جان سهراب منم دلگیرم

لحظه ای بیش بمانم

بخدا می میرم

قول و صد قول که حرفی نزنم

و سکوت پر احساس تو بر هم نزنم

دستهایم خالیست

تورم از صید تهی

یاد دادی که دل از آرزوی مروارید چون تو لبریز کنم

شود آیا که بمن هم برسد زین دریا

دانه ای در صدف اما بیرنگ؟

صبر کن سهراب !

قایقت جا دارد ؟

که من از این همه نیرنگ و ریا بیزارم

میدهد همهمه اهل زمین آزارم

می شود با تو بیایم آنسوی؟

پشت آن کوه بلند

پشت آن جنگل سبز

تا ببینم که در آن سوی زمین

باز هم قلب شقایق خونست؟

رخصتی ده که بیایم ای دوست

پشت آن دریاها

پشت آن صحراها

تا بپرسم که در آن سوی زمین

قیمت یک دل عاشق چند است؟

                   ( ذاکری )