ماه تابان       

ز مـا پـوشـیـده می دارد نـگـارم مـاه تـابـان را

سَـزا باشد که بشکافـم به صد خنجر گریبان را

چه می گویی نگریم من دلت رنجور می گردد

به یعقوبت خـدا داده ، همین چشمـان گریان را

بـه زنـدان غـمـت گرچـه اسیرم بی کس و تنها

بـیـاد تـو تـحـمـل می کـنـم ایـن بند و زندان را

ز آه سینه ام غـافـل مـشـو چون بـَرکِشَم از دل

بـه آتـش می کـشـم آنی هـمـه  کوه و بیابان را

بیا جانا مکن دوری دراین پیری تـوانـم نیست

 تحمل چون کنم یا رب  عذاب بار هجران را

مَـبـار ای آسمـان دیگـر درایـن شبهای تنهایی

که اشک دیده ام بگرفته جای سیل وباران را

ز حد بگذشت غمهایت ، زتلخی ها مگودیگر

مرنجان بیش ازاین ذاکر دل رنجوریاران را

شعر از ذاکری 

                      بگذار تا بنالم

بُگـذار تا بنالم ، چون نِـی  ز داغ هجران

از آسـمـان  بـبارد ، خـونـاب  جـای باران

حسـرت بِدِل نشستیم  در کنـج خانه یارب

دشـتِ شـقایق  مـا ، شـد  زانِ  رهگذاران

در جام دیده عمری تصویر دوست دیدیم

مُشـکل توان زُدودن ، از دل خیالِ یاران

عـهـدی که بسته بودم ،  با دلبری ستمگر

اکنون گسسته بینم از جـور خـدعـه کاران

هرشـب به چشم خونبار از خالق دو عالم

خواهم که باز بینم ،رخسار چون بهاران

از نـاوُکِ نِگاهـش ، زخمـی نشسته  بر دل

مَـرحـَم نـمـی پـذیرد ، الا بـه دسـت باران

ذاکر اگر چه مهرش ، بیرون رود ز قلبم

یک لحظه هم نشاید ماندن بروزگاران

                                                               شعر از ذاکری

ادامه نوشته