عشق بی ثمر

دلم ازفراق خون شد زکه پرسمت کجائی

                            چه خطا تو دیدی ازمن که برفتی ونیائی

ز هزار وعده دادی ، به یکی وفا نکردی

                            چه ثمر تو را ز عهدی که ببندی و نپائی

به خدا دگر نمانده ، بدلم قــرار و صبری

                            نه رسد ز تو پیامی نه رسد ز تو صدائی

تو وچند روز مستی،زشراب خود پرستی

                            من ودرد خود فریبی،من وداغ این جدائی

گنهم چه بود کاینسان، بسپردییم به طوفان

                            ز بـلای مـوج خیــزان ، نـبود دمی رهائی

بجز از وفا چه دیدی؟چه بدی زمن شنیدی

                            که غـزال وش رمیدی ، به پناه دیـو رائی

                                                      ( ذاکری )

       

     در رثای پدر که تکیه گاه من در روزهای سخت زندگی بود

وه که ازدست بشد مایۀ نازم پدرم     دیده بربست همو محرم رازم پدرم

تا که ازگلشن حسنش بشنیدم بوئی     حیف پژمرد ،گل شامه نوازم پدرم

                    سوزد از جور فـلک سینه ، نـدانم اما  

                    با که گویم غم این سوزوگدازم؟ پدرم

                                                 ( ذاکری )

 

 

                             « شمیم دلکش »

ای ازشمیم دلکشت ،ریحان و سوسن جمله مسـت  

                             نیلـوفرآبی  تبـه ، گلـهای وحشی خوارو پسـت

چون پرده ازرخ وا کنی،خورشید گردد درکسوف

                            ماه ازخجالت درخسوف،هردوغلام دست بست

هر کـس ببیـند روی تو ، عاکـف شـود در کوی تو

                            دل بـسـته گیسـوی تو، آخـر بگـردد بت پرست

عــمری عمل اندوختیم ، در کـوی جانان سوخـتیم

                           یک لحظه چون رخ تافتی جمله برفتندی زدست

ای دلبــر شــیرین سخن ، وی آهوی مشگ خـتـن

                             ای سـرورسـرو وسمن،مستم کن ازجام السـت

حیف از تو و از موی تو ، آن چشم  و آن ابروی تو

                            آن صـورت نیکوی تو،گردد دفـین خاک پـسـت

دسـت دعـا بر آســمان ، دارد ز بهـرت هـر زمان

                             فـارغ شوی ازدشمنان،این ذاکر شوریده مست

                                                ( شعر از ذاکری )