اسرار غیب

نـازم بـه آن گـُلـی  ،  کـه  مـرا مبتلا کـنـد

از مـن مـرا گـرفـته و  از مـن  ، رهـا کند

سیمین تـنـان غنچه دهـان را شمار نیست

آیـا بُـوَد در آن میـانه یکی  رو بـه مـا کند

کس نیست واقف ازمن و اسرارغیب لیک

خود دانـدش کـه بـا من مسکین چه ها کند  

در عـمـر رفـتـه هـیچ نـدیـدم کـه یـک  نفر

بـر عـهـد  بـسـتۀ  خـود ، خـوش وفـا  کند

غـافـل مشـو  ز بـازی  چـرخ  زمـانـه  کـو

فـرصـت کـجـا  دهـد بـکسـی تـا  صـفـا کند

اســرار خـود  به  پیش کسی بـازگو  مکن

یـک  شـب نـرفته  بر  همگان  بَـر مَلا کند

نـازم بـه آن  نـگاه  تـو  ای  ساحر  فسون

بـا  یـک کـرشـمه  زخـم دلـی  را  دوا کـنـد

ذاکـر  بـراه عـشـق نـشـایـد کـه خسته  شد

دلـبـر اگـر چـه  راه  خـود از تـو جـدا کـنـد  

شعر از ذاکری