حضرت حافظ علیه رحمه می فرمایند
در همه دیر مغان نیست چو من شیدایی
خـرقـه جایی گـرو باده و دفــــتر جـــایی
دل که آیینـه شــاهـیـسـت غبــاری دارد
از خــدا میطلبــم صحبـت روشــن رایی
کردهام توبه به دسـت صنم باده فـروش
کـه دگـر مـی نخـورم بـی رخ بـزم آرایی
نرگس ارلاف زد ازشیوه چشم تو مرنج
نـرونـــد اهـــل ، نـظــر از پـی نـابینــایی
شرح این قصه مگرشمع برآرد به زبان
ور نه پـروانـه نــدارد بـه سـخـن پـروایی
جویها بستهام از دیده به دامان که مگر
در کـنــارم بـنــشـا نـنــد ســهـی بـــالایی
کشتی باده بیاور که مرا بی رخ دوست
گشت هر گـوشـه چشم از غـم دل دریـایی
سخن غیر مگو با من معشوقه پـرسـت
کز وی و جام میام نیست به کس پروایی
این حدیثم چه خوشآمد که سحرگه میگفت
بـر در مـیـکـدهای بـا دف و نـی تـرسـایی
گر مسلمانی از این است که حافظ دارد
آه اگـر از پـی امـــروز بــود فـــــردایی
عـاشـق خـوش سـودا
هــــرچه گشـــــتم به جــهان نیســت گل زیبـــائـــی
لایـق عشــق چـو مـن ، عاشــق خوش ســودائــی
همــه عشــاق جــهان ، مســت رخ یار خــودنــــــد
مــن بیـــچاره هـــم از روی مهــی هـــرجـــائــی
ساقـیا بـاده بــیاور، کــه کــنون از غـم دوســــــت
دامــن از گــوهـر اشــکـم، شــده چـون دریـائــی
خــون صــد عـــاشــق دلخســـته ، بــــدامــــن دارد
مـی کشــد عــاشـق خـود، نیسـت ز کـس پروائـی
پیــش فـــــرزانــه گشـــودم ، ســــخن از راز درون
خنــده زد عشـــوه کنـــان ، داد مــرا صهـــبائــی
چونــکه خــوردم ، همـه اســرار نهــــان شــد پیـــدا
دگــــرم هیــچ نمـــانـد ، نکتــــه نــا پیــــــدائــــی
همــه عشـــاق جهــان ، ســر بـکف و خنــده بـه لـب
بـــر زبــــان، مــــدح و ثنــــای ، صنـــم والائــی
ذاکــرا ! خیــزو بــه پیمــای ، طریــق ره عشــــق
تـا مگـر از ره خـــوبـــان ، بـــرســی بر جائـــــی
( شعر از ذاکری )
خیـال روی چـون مـاهـت پـریشـان می کـنـد مـا را