فرشته آسمانی
گوئـی فرشـته بــود که ازآسـمان رسـید
یا شبنمــی ز بـرگ گلی دامـنم چکــید
رویش چو ماهتاب و لبش چون گل انار
بــوی گلاب ازتــن او مـی توان شنید
هــر جا قـدم نـهد شــود آنـجا قــیامــتی
از عــقد قـامتـش کمــر ســروها خمید
لبخـنــد او شکفــتن گـل را نشــانـه ای
گلهای بوستان زغمتش پیروهن دریـد
طفل دلم چـو روی گلــش دیـد بی صـدا
خندان وشادمان به خودش دادصدنوید
یـاد آور گـذشـــته مـن بــود ای دریــغ
مـن پیـر دل شکسته واودختری سعید
(شعر از ذاکری)
طلب وفا
ز هر کـس چون طلـب کردم وفا، از او جفا دیدم
در این دنیا به هر کس چون رسیدم، بی وفا دیدم
به هر کس درد خود اظهار کردم ،خواستم درمان
ز خـود هـم بیشـتربـر درد ، او را مبتــلا دیـــدم
نکـرد از خاطـر ناشــاد مـن دفـع غمــی ، یــاری
همـه یـاران همــدم را ، دریـغ ، اهـل ریــا دیــدم
مکن عیبـــم اگــر از اهـل عـالــم روی گــردانــم
به هـر کـس رو نمـودم ای دریغــا ، صد بلا دیدم
گرفتم چونکه دامانش ، سریع گردانـد روی ازمن
دریغ از صـدق گفتارش ، که عکس مدعـا دیـــدم
به اصـرار دل امیــــد وار خویــش در کـویــــش
چه شبـــها تا ســحر بیـدار مانـدم ، ناسزا دیــــدم
قناعت پیشه کن ذاکـــر ، دریـن دنیـای بد فرجـام
کـه درویشـان عالــم را پر از لطف و صفا دیــدم
(شعر از ذاکری )
خوشا درد و غمت ، در دل نهفتن
غبــار غـــم ، بـه آب دیـده رفتــن
بـه شبــها تا ســحر بیــدار مانــدن
ز حســن روی تــو بـا مـاه گفتــن
چــو بلبل ناز هــر خاری کشــیدن
ملامت های هــر نـاکــس شنفتـــن
(شعر از ذاکری )
خیـال روی چـون مـاهـت پـریشـان می کـنـد مـا را