هـمه خُفتَند و مَنِ ، دِلـشـُده را خـواب نـَبُـرد

همه شب دیده من ، بَر فَلَک اِستاره شِمُرد

 

خـوابـم از دیـده چـنـان رفـت که هرگـز نـایـد

خـواب من زَهـرِ فـَراقِ تـو ، بِنـوشـید و بِمُـرد

 

دو بيت بالا از حضرت مولوی و دو بيت پايين از بنده

 

آنـچـه بـُردي تـو زِ ما ، صـورت مهـتاب نَـبُـرد

نَـسَـزَد اِي مَهِ خوبـان ، كـه همه كُـشتـه شِـمُـرد

 

دل چـُنــان رفـتــه زِ كَـف ، بـاز نـگـردد هـرگـز

يـا بـوصـل تـو رسـد ، يـا كه هَمان خواهد مُـرد

 

شعر از ذاكري