شـب هجـران و اشـک بـی امـانم

فـضــا آکــنــده  از ،  آه  و  فـغـانـم

 

کـنـون ماندم که ایـن الباقی عـمـر

بـه تنهـائی بـه پایان چـون رسانم

 

رفیقان یـک بـه یـک  رفتند  یـا رب

عـنایـت کن ، رسـان بـر دوستانم

 

بـه هـر سـو بنگرم دشـت مشوّش

نشد یک جای خوش ، منزل نشانم

 

نصیـبـم زیـن جهـان دلواپسی بود

نـدارم خـاطـر خـوش زیـن جهانم

 

هـمـه گـویـنـد بـس کن عاشقی را

ولی تـا عـشـق بـاشـد مـن جـوانم

 

اگـر ذاکـر بـراه عـشـق جـان داد

چـرا مـن غـافـل از این ره بمانم

 

شعر از ذاکری

 

 

بـه کـوی مـا گـذر مـاه خـوش لـقـا نمی افـتد

بـه سـوی مـا نـظــر یـار بـی وفـا نمی افـتد

 

بـه غـیـر غـم کـه بنازم به عهـد و سـوگندش

کـسـی بـه یـاد مـنِ زار و  مـبـتـلا نمی افـتـد

 

اگـر چـه پـیـرم ودرمـانـده ، درطـریـق وصـال

دلم ، جوان و قوی پنجه است زپا نمی افـتد

 

اگرغزال غزل ازغمش سُرَد بدام ،چـه سـود

کـه آن غزال غزل خوان به دام ما نمی افـتد

 

بـگـو بـه  ذاکـر نـازک  خـیــال خـوش بـــاور

دگـر بـه دام مـن و تـو ،  هـمــا نـمـی افـتـد

 

شعر از ذاکری

ای بی خبر از حـالـم ، دریـاب مرا گاهی

یک چنـد بـه دیـدارم ، از لطـف بیا گاهی

 

من در پَـسِ ایـن خـانـه ، زنـدانی غمهـایم

بـاز آ و رهــایـم کـن ، از راه وفــا گـاهی

 

مشتاقی دیدارت ، برد از کف من صبـرم

بر عاشق خـود جـانـا ، رحمی بِـنـما گاهی

 

بـاز آ و بـرم بنشیـن ، ای یـوسـف کنعـانم

این کلبه احزان را، پر کـن ز صفـا گاهی

 

نِی خواب بچشم آید بینم رخ تو در خواب

نِی چهره برافروزی چون ماه مـرا گاهی

 

ایـن گـریـه و زاری هـا ، آخـر بـه چـکـار آید

دستی بسرم بـرکش ، برگرد ز جفا گاهی

 

ذاکرشب هجران راسخت است سحرکردن

با چشم تَری برخوان ، ذکری و دعا گاهی

 

شعر از ذاکری